Rubin

Rubin został wydany w numerze 53 Science Fiction Fantasy i Horror z marca 2010 roku. To opowiadanie osadzone jest w realiach Francji czasów wypraw krzyżowych, a zarówno główny bohater, Enguerrand, jak i Filip to postaci prawdziwe, które niczego nieświadome żyją sobie w okolicach Bordeaux :-) Podejrzewam, że jeżeli kiedyś dowiedzą się, w jakim charakterze umieściłam ich w Rubinie, uduszą mnie bez skrupułów :-)

Poniżej umieszczam fragment opowiadania, a także na samym dole, pod fragmentem, jego pełną wersję w formacie pdf. Miłego czytania!

Rubin (fragment)

Następnego ranka Izabela wymknęła się z zamku z koszykiem pełnym wiktuałów. Enguerrand widział jej białą chustkę, to znikającą, to pojawiającą się na ścieżce prowadzącej do lasu.

– Idź się pożegnać, moja piękna – szepnął. – To twoja ostatnia wyprawa.

Poprzedniego wieczoru nie widział jej na wieczerzy. Zapytał o nią swojego przyszłego teścia, ale ten machnął ręką.

– Ot, niewiasty. Kto je tam zrozumie? – i po tej enigmatycznej wypowiedzi zaczął wypytywać Enguerranda o dworskie nowinki.

Ten jednak nie dał się zbyć.

– Jaka jest odpowiedź Izabeli? – spytał Filipa.

Stary westchnął bezradnie.

– Powiedziała, że jej decyzję poznasz, gdy oficjalnie poprosisz ją o rękę. Nie wcześniej.

Enguerrand zdławił przekleństwo. Nie miał ochoty bawić się w podchody, ale z drugiej strony, co szkodziło mu poczekać jeszcze dwa dni? A potem szybki ślub albo równie szybki napad – to będzie zależało od dziewczyny – i wreszcie będzie ją miał. Obiecał sobie, że podczas nocy poślubnej pozostanie głuchy na jej błagania o litość.

Pod wieczór do zamku przybył Bertram. Był okryty kurzem, zmęczony, ale z dumą wręczył swojemu panu duży pakunek owinięty w zgrzebne płótno.

– Orszak już wyruszył. Dotrą jutro.

– Dobrze się spisałeś, Bertramie. Odpocznij. Jutro masz być w pełni sprawny.

– Tak, panie. – Giermek skłonił się i zniknął, zabierając konia do stajni.

Enguerrand z czułością spojrzał na ciężką paczkę, którą trzymał przed sobą. Nikt oprócz niego i Bertrama nie miał prawa jej dotykać. Ruszył do swojej komnaty. Po drodze natknął się na pana Filipa.

– Proszę cię, aby moja narzeczona jutro nie opuszczała zamku – zażądał głosem nie znoszącym sprzeciwu.

Filip miał już zaoponować, ale widząc spojrzenie swojego gościa, powiedział tylko:

– Dobrze.

W komnacie Enguerrand delikatnie postawił pakunek na dębowym stole z kiepsko oheblowanych desek. Odwinął płótno i jego oczom ukazała się płaska drewniana skrzynia pomalowana na biało. Na jej wierzchu wyryty był prosty krzyż.

Rycerz ukląkł i pogrążył się w modlitwie. Gdy skończył, wstał i otworzył wieko. W środku zobaczył jakę ze śnieżnobiałego płótna, która miała na przedzie wyhaftowany złotą nicią krzyż. Do sporządzenia tych nici użyto skrawka materiału z chusty świętej Weroniki. Pod jaką znajdował się miecz o nieskazitelnym ostrzu i złotym jelcu. Wykuty był przez najlepszych mieczników Jerozolimy, a hartowano go w oleju, do którego dodano kilka kropel świętych olejów i w wodzie z błogosławionego źródła bijącego obok Grobu Pańskiego. Na samym dnie leżała biała tarcza z wymalowanym złotym krzyżem, pobłogosławiona przez samego ojca świętego, a obok niej prosty, srebrny pręt.

Enguerrand uśmiechnął się, patrząc na te wszystkie wspaniałości.

– O, tak – pomyślał. – Teraz mogę się z nim zmierzyć.

 /

Schodził ścieżką w głąb doliny. W promieniach słońca lśnił bielą i złotem. Kilka kroków za nim podążał Bertram. Zbliżywszy się do wieży, zauważyli postać u podnóża skał, stojącą w najgłębszym cieniu, którego nigdy nie rozświetlają promienie słoneczne. Mężczyzna nosił czarną zbroję kolczą, czarny hełm i smolistą jakę bez żadnego herbu. Klinga miecza wyglądała jak utkana z mroku. Podobnie tarcza.

Enguerrand zatrzymał się kilkanaście kroków od Czarnego Rycerza. Usłyszał łagodny głos, od którego przeszły mu ciarki po plecach.

– Czekałem na ciebie.

 

Rubin – wersja pdf

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *